Nasıl biri olmam gerektiğini, "öyle biri" olmak istemediklerimden öğrendim.

Bana gönderilen hiç bir maili ya da mesajı cevapsız bırakmam. Bunu, başkaları tarafından cevapsız bırakılan mesajlarımdan öğrendim. 

Arada bir de olsa hâl hatır sormayı; hâlimi hatırımı hiç sormayanlardan öğrendim.

Konuşurken insanların gözünün içine bakmayı, benimle konuşurken gözlerini kaçıranlardan öğrendim.

İnsanlara isimleriyle hitap etmeyi, benimle isimsizmişim gibi konuşanlardan öğrendim.

Sözünde durmayı, söz verdiğini bile farkında olmayanlardan öğrendim.

Kısa cümleler kurmayı, uzun cümleler için vakti olmayanlardan öğrendim.

Sevdiğimi söylemekte acele etmeyi, sevdiğini söylemeye hiç fırsat bulamayanlardan öğrendim.

                                            Hâsılı olmam gereken kişi olmamda, onlar gibi olmak istemediğim insanların payı var.

                                                                                     

                                                     Hepsi sağ olsun... :-)

Karşı karşıya...

Seven ve sevilen, karşılıklı iki kanat misali,

 sağ ve sol gibi, yin ve yang gibi, zevç ve zevce gibi.

Arkadaşken yan yanadır iki kişi,

 ama işler farklı boyuta geçip, işin içine kalpler ve duygular dahil olunca 

karşı karşıya gelirler. 

Tıpkı Özdemir Asaf’ın bir şiirinde dediği gibi,

“Bir kez geçer insan bir karşı’ya,

Ondan sonra artık her şey karşı’dır."

Mehmed ve ben, karşı karşıyaydık artık... 

(Mehmed'e Gönderilmeyen Mektuplar, EYLÜL'DE)

"Göz bu, bakmak da mı yasak?" dedin...

Sen buralarda yenisin... Geldiğin coğrafyanın izlerini taşıyorsun hâla. Oraların havası var soluğunda. Gözlerindeki bakış bile oradan kalma.

Oysa burası yepyeni bir iklim, yepyeni bir coğrafya...
Buraya çamurlu ayakkabılarla girilmez.

Bunu unutma!

 Allah'ın Musa'ya olan hitabını düşün: Nalınlarını çıkar, dedi Allah Musa'ya. Çünkü burası kutsal vadi, Tuva...

... Bir bakıştı yalnızca, dedin.
...Göz bu, bakmak da mı yasak dedin.
... Ben herkese böyle bakıyorum, dedin.

Oysa Aşk bile farklıdır bu coğrafyada. Ama sen bilmezsin, çünkü yenisin buralarda....

Eylül'e ne kaldı???

Seni sen etmesi gerekirken, seni senden eden duygunun adıdır Aşk...

 "Keşke hiç tanımasaydım..." diye başlayıp,

 "Ama yine de..." diye bitirdiğin bir cümledir. 

Yazılıp gönderilmeyen mektuplardır, belki de... 

Ve bir kitabın adıdır,  Aşk...

***

"BİZ" olabilmekti tüm isteği...

 Sen'i, Ben'i bir kenara bırakıp sevdiğiyle BİZ olabilmeyi düşledi...

"Bizim için bir ihtimal var mı?" diye sordu, ama beklediği cevabı alamadı.

Oysa BİZ olmanın bir yolu daha vardı.

Aşık anlattı, yazar yazdı.

"Bir kitabın tüm sayfalarını doldurduk senle ben. “Biz” olduk ya işte!" dedi mektubun sonunda..." 

... MEHMED'E GÖNDERİLMEYEN MEKTUPLAR...

EYLÜL'de, kitap sayfalarında buluşmak üzere...

Hangi Aşk daha büyüktür?

"Ey Gönül! 

Şimdi sorarım sana, hangi Aşk daha büyüktür? 
Anlatılarak dile düşen mi, 
anlatılmayıp yürek deşen mi?" diye sordu Şems-i Tebrizi. 

Cevap açıktı:

Bu Aşk hem dile düşecekti,

 hem de yürek deşecekti...

Biz Aşk'ı kimden öğrendik?

Bir bakış uğruna Aşk'ta yandım diye kınıyorsun ya beni!

Unutma!

Biz Aşk'ı Romeo ve Juliet'ten değil, aşıklar sultanı Şems' ten ve Mevlana'dan öğrendik. 

Aşk okulunun talebeleriyiz biz. 

 Bir bakışa da yanariz, bir ömür de veririz.

Başarılı yazar dostum Ümit İhsan'ın MEHMED'E GÖNDERİLMEYEN MEKTUPLAR değerlendirmesi

"Kötü romanlar okudum, berbat hikayeler, saçma sapan kurgular, abuk sabuk replikler… Bazen ben de yazdım böyle şeyler, gençtim, acemiydim, sebeplerim vardı… Her romanıma başlarken o yüzden çok dikkat ederim, her yeni ilişkide, her işte, her adımda gözümü dört açarım… Aslında sırf bu yüzden, iyi bir metne denk gelememe korkusundan, yeni bir kitabı elime aldığımda gözlerimi kapayıp “Umarım bu sayfaların hakkını vermişsindir” derim içimden.

Mehmed’e Gönderilmemiş Mektuplar’ı Şebnem’i yıllardır tanımama ve onunla çok iyi dost olmamıza rağmen, onun ne kadar iyi bir romancı olduğunu defalarca dile getirmeme rağmen okumayı geciktirdim. Garipsemeyin, defalarca yaptım ben bu hatayı ve defalarca yanıldığımı mutlulukla kabul ettim. Belki nedeni sadece bu kadar basit de değil, belki onun tılsımlı kaleminden dökülen cümleleri kıskanmaktan korktuğumdan, belki ortak kısmetsizliğimize yandığımdan. Neyse ne işte…

Şebnem’le tanışıklığımız süresince kitaplarını okudum (arada atladıklarım da olabilir tabii) onun dilini anladığımı sanıyordum. Ama gün geçmiyor ki Şebnem beni şaşırtmasın. Celaleddin de aldığım o tat ve şimdi Mehmed’e gönderilmemiş mektuplardaki ustalık… İnanılır gibi değil… Uzun zamandır görmediğim bir çocuğun gençliğine denk gelmiş gibiyim ve ağzımdan şaşkınlıkla şu sözler dökülüyor: “Şebnem ne kadar büyümüşsün!!!”

Ne mutlu ki bana yazım hayatımda o ve onun gibi kıymetli insanlar tanıdım. Şunu rahatlıkla ve huzurla söyleyebilirim artık, Şebnem Pişkin ne yazsa okunur. Belki bu roman yüz binler satmayacak, ama kitabı eline alan herkes son sayfayı okuyup kitabın kapağını kapattığında gözlerini yumup “Bu sayfaların hakkını vermişsin” diyecek, buna eminim. Abartıyor muyum? Saçmalamayın Allah aşkına…

Sana söyleyecek başka bir şey bulamıyorum Şebnem. Allah sana gayret ve kuvvet versin, ilhamını taşıyanlar yenilerini yüklensin ve biz de yazdıklarını hayranlıkla takip edelim. Yolun açık olsun sevgili dostum, sayfaların hakkını verdiğin için hakkına kavuşasın…

Ümit ihsaN